Gündem Değişiyor, İnsan Aynı Kalıyor

Son bir haftada yine çok şey oldu. Ama insanın aklında kalan şey olaylar değil, o olayların bıraktığı his oluyor.

Bir yanda bir ölüm haberi…
Erol Köse.
Bir zamanlar ekranlarda, polemiklerde, müzik dünyasında gördüğümüz bir isim.
Sonra bir haber: 16. kattan düşmüş. Ardından notlar, iddialar, geçmişten açılan defterler…

İnsan ister istemez duruyor.

Hayat bu kadar görünürken, bir insan nasıl bu kadar yalnız olabilir?

Ekranda gördüğümüz hayatlarla, yaşanan hayatların aynı olmadığını bir kez daha hatırlıyoruz. Çünkü bazen en çok konuşanlar bile en çok susanlar olabiliyor.

Diğer yanda bambaşka bir gündem…
Aleyna Kalaycıoğlu.

Bir olayın içinde adı geçiyor, ifadeler konuşuluyor, sosyal medya ikiye bölünüyor. Herkes bir şey söylüyor. Kimisi savunuyor, kimisi suçluyor. Ama en çok yapılan şey şu:
Hızlı karar vermek.

Bir video, bir yorum, bir iddia…
Ve hemen bir hüküm.

Oysa gerçek hayat böyle işlemiyor.

Bir olayın iç yüzü günler sonra ortaya çıkarken, biz ilk 10 saniyede karar veriyoruz. Belki de en büyük sorun burada başlıyor.

Bu hafta bize iki farklı ama aslında aynı şeyi anlatan iki olay bıraktı:
Biri sessiz bir çöküş, diğeri gürültülü bir yargılama.

Ama ikisinin ortasında yine insan var.

Yorulan, baskı altında kalan, yanlış anlaşılan ya da gerçekten kaybolan insan…

Şunu fark ediyoruz:
Gündem artık sadece haber değil, aynı zamanda bir hız meselesi.

Kim daha hızlı yorum yaparsa, kim daha hızlı tepki verirse, o daha “haklı” gibi algılanıyor.

Ama gerçek hâlâ yavaş ilerliyor.

Belki de bu yüzden biraz durmaya ihtiyacımız var.
Bir haberi hemen paylaşmadan önce düşünmeye,
Bir insanı hemen yargılamadan önce susmaya…

Çünkü bazen en doğru tepki, tepki vermemektir.

Ve galiba bu çağın en büyük problemi şu:
Her şeyi çok hızlı biliyoruz,
Ama hiçbir şeyi gerçekten anlamıyoruz.